Культура
У Польшчы ў паўсядзённым жыцці прынята да незнаёмых асобаў звяртацца “Пан” ці “Пані”. Добра выхаваны паляк і замежнік уступае месца ў сродках грамадскага транспарту людзям сталага ўзросту (“пенсійнага”), жанчынам, асабліва цяжарным жанчыным, інвалідам з праблемамі руху. Мужчына павінен адкрыць перад жанчынаю дзверы і дазволіць ёй прайсці першай. Звычайна пры прывітанні мужчына можа пацалаваць знешні бок далоні жанчыны, бо гэта мілы і далікатны жэст. Аднак ён не мусіць абавязкова гэта рабіць. Таксама ён павінен устаць з месца, калі сядзіць за сталом, калі ад яго ўстае жанчына.
|
Пан і хам “Пан” (Спадар) – гэта ветлівая форма звароту да мужчыны, з якім мы не маем сваяцкіх адносінаў ці вельмі блізкіх або нават фамільярных, звычайна ўжываецца разам з імем, прозвішчам ці напрыклад, навуковым або прафесійным званнем. У даўняй Рэчы Паспалітай гэтым тэрмінам акрэсліваліся асобы, якія мелі шляхецкія тытулы, неабавязкова багатыя (сярод шляхты – г. зв. “польскіх паноў” багатыя былі меншасцю). Пераважная большасць шляхты не мела значных маёнткаў, а значная частка была звычайна беднай ці сярэднезаможнай. Адсюль зварот да чужой асобы “Пані” ці “Пан” падкрэслівае павагу і роўны статус грамадзяніна (“грамадзянамі” была ўся шляхта), паводле прымаўкі – “шляхціц на сядзібе роўны ваяводзе”. “Пані” (Спадарыня) – гэта таксама ветлівая форма звароту да жанчыны, з якой мы не маем блізкіх адносінаў (падобным чынам, як і з мужчынаю). Адпаведна “хам” з’яўляецца брыдкім акрэсленнем, якое тычыцца чалавека грубіянскага, невыхаванага. У даўняй Рэчы Паспалітай “хамам” называлі таксама чалавека ніжэйшага сацыяльнага стану, напрыклад, селяніна. Гэтае акрэсленне паходзіць ад біблейскага Хама, які здзекваўся з галізны ўласнага бацькі – Ноя. Пра невыхаваную, грубіянскую жанчыну гавораць што яна “хамка” ці “хаміца”. Паводле: Słownik języka polskiego, PWN, Warszawa 1983
|
|
“ПАНІ” І “ПАН” У СУЧАСНАЙ ПОЛЬСКАЙ МОВЕ
|
„PANI” I „PAN” WE WSPÓŁCZESNEJ POLSZCZYŹNIE
|
Да трэціх асоб мы можам звяртацца наступным чынам:
- Proszę Pana... / Proszę Pani... [Прошэ Пана... / Прошэ Пані...] –Пан.../ Пані...
- Drogi Panie... / Droga Pani... [Дрогі Пане.../ Дрога Пані...] – Дарагі Пан.../ Дарагая Пані....
- Szanowny Panie... Szanowna Pani [Шановны Пане... Шановна Пані...] - Шаноўны Пане... Шаноўная Пані... (выкарыстоўваецца ў гэтай форме ў карэспандэнцыі і ў афіцыйных дакументах)
- Wielmożny Pan... / Wielmożna Pani... [Вельможны Пан.../ Вельможна Пані...] - Вяльможны Пане.../ Вяльможная Пані... (выкарыстоўваецца ў карэспандэнцыі ў адрасе перад імем і прозвішчам)
- Panie Profesorze... / Pani Profesor... [Пане Профэсожэ.../ Пані Профэсор...] – Пан Прафесар.../ Пані Прафесар...
- Panie Ministrze... / Pani Minister... [Пане Міністшэ... / Пані Міністэр...] – Пан Міністр.../ Пані Міністр...
- Panie Inżynierze... / Pani Inżynier... [Пане Інжынежэ.../ Пані Інжэнер...] – Пан Інжынер.../ Пані Інжынер...
“Старэйшая Пані / старэйшы пан” („Starsza Pani / starszy pan” [Старша пані/ старшы пан])– ветлівае акрэсленне чалавека ў пажылым узросце. У Польшчы вялікую папулярнасць набылі цудоўны гумар і песні з “Кабарэ Старэйшых Паноў”


